- Мамо, мамо, денес едно дете во школо ме натепа! – се пожали Дејан еден ден после часовите, целиот во гребнатинки по лицето и рацете.
- Кое дете, како, зошто? – во паника дотрча мајката.
Се испостави дека едно дете во одделението ги тепа сите деца. Без причина, помини-замини – удри. Шлаканици, гребнувања, боксови, клоци, или барем погрдни зборови, кога не може нешто друго. И девојчињата не беа поштедени. Дури и за време на часовите.
Почна мачно трчање по педагози, директори, школско обезбедување, вонредни родителски состаноци, разговори со мајката и таткото на детето, но без промена. Детето стануваше полошо и полошо. Наставничката солзи лееше. Се жалеше дека не може да држи настава, дека не знае што уште да прави и каде да се обрати.
Поминаа две години. Детето не го избркаа од школо. Неговиот татко им се закануваше на налутените родители на другите деца дека ќе ги тепа и тој нив, дека има врски, дека не смее никој да му го чепне детето, дека другите деца сами си го бараат… Џабе состаноци, единстви кај дригуте родители, потпишување петиции, обраќање кај медиуми, по сите патишта на системот. Децата од тоа одделение не сакаа да одат во школо, наставата не одеше, понекогаш и учителката, и педагогот ќе добиеја по некој бокс во стомак ако се обидеа да го опоменат или искараат проблематичното дете. Не помогнаа ни социјалните служби.
Децата пак, гледајќи дека никој не им помага, сами се организираа. На еден голем одмор, сите 28, го обиколиле детето што дотогаш ги тепаше и им имаше влеено страв во коски, и почнаа крвнички да го тепаат. Се Што му собирале тие години му го вратија. И се силеа еден со друг, дури и кога детето падна на подот на училницата продолжија. Клоци по стомак, по глава, во грб, го газеа по рацете и по нозете… нивната одмазда беше засилена од радоста што се сите заедно.
Детето го однесоа во болница.
Следниот ден на родителската не присуствуваа неговите родители.
Другите родители потајно ликуваа. А и не толку тајно.
- Така и му требаше! – викна прва една мајка и ја прекина непријатната тишина.
- Никој не сакаше да го реши проблемот, ни педагогот, ни директорката, ни полицијата, ни општината, никој… вака децата сами си го решија проблемот. – смирено одобруваше еден татко.
- Ама мојот син стана тепач, рече една млада мајка, тој беше толку мирен, а сега и пред маало се тепа, продолжуваше таа да очајува.
- А прашал ли некој како е детето, скоро шепна една баба.
- Не знам и не ме интересира, подобро му е никогаш да не се врати во ова одделение. – гордо викаше еден татко.
- А ако добиеме некоја тужба? – рече учителката. Јас само на 5 минути ги оставив… се плашеше таа понатаму.
- А што да им речеме на нашиве деца? – се мислеше наглас друга мајка, да ги казниме што го натепале или да ги пофалиме. Не знам што да речам, како да го воспитувам син ми.
- И јас на ќерка ми и имам речено, да не почнува прва, но ако некој ја чепне, веднаш да му врати.
- Ама можеле да го убијат. Тие многу гледаат филмови со тепање, кечери, цртаните филмови им се агресивни… Гледајте како самите се договориле и сите го мавале…, не знам што ќе се прави понатамму… – се двоумеше една мајка.
- Видете, јас мислам дека и не е детето криво, којзнае како му е дома, видете го татко му каков е, агресивен, навредува, прост, се заканува со тепање, којзнае што му прават дома, дали топа дете има почувствувано љубов, внимание, грижа… или и него дома го тепаат… – првпат почна една мајка да го сожалува… Се надевам бргу ќе излезе од болница. Можеби тој настан ќе го смени, ќе го освести.
- Како и да е, подобро нека не се враќа овде, нека го носат во друго школо…
…
иницијатива: – да се распушти.
gersanina